Θύμιος Χαραλαμπόπουλος

Βιογραφικό

Ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος γεννήθηκε στις Καρυές Μεσσηνίας το 1946.

Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στο χωριό του. Μετά (εσωτερικός μετανάστης) στον Πειραιά, εργαζόμενος και φοιτώντας σε νυχτερινό γυμνάσιο.

Μετά τη στρατιωτική του θητεία ως Έφεδρος Αξιωματικός, το 1968 ήρθε στην Αυστραλία, παντρεύτηκε την Άννα και μαζί έχουν δύο υπέροχες κόρες.

Από μικρό παιδί αγαπούσε τα βιβλία, είχε και έχει ανησυχίες και προβληματισμούς για όλα τα ανά πόδας που συμβαίνουν γύρω μας.

Μόλις 10 χρονών το 1956, παίρνει μέρος (ακολουθώντας το θείο του Κώστα) στο συλλαλητήριο που έγινε στην Αθήνα για τον απαγχονισμό του Κύπριου αγωνιστή ήρωα Μ. Καραολή από τους Άγγλους, όπου οι Έλληνες αστυνομικοί του σπάζουν χτυπώντας τον, το αριστερό χέρι. Από τότε έπαψε να παρακολουθεί κατηχητικό σχολείο και προσπαθεί μέχρι σήμερα αναπτύσσοντας διάφορες θεωρίες, σκέψεις, χωρίς να έχουν οριστική μορφή – να γνωρίσει τον άνθρωπο.

Στην εποχή της τυραννικής Χούντας 1967-1974, δικάζεται σε έκτακτο στρατοδικείο – Δεκέμβρη 1967 – σε τέσσερις μήνες φυλακή, για την έκδοση του πρώτου βιβλίου «Απουσίες» ποίηση, που στα ποιήματά του καταφερόταν κατά της δικτατορίας.

Πιστεύει πως στη φιλοσοφία, και στην ποίηση – γενικότερα στη λογοτεχνία – πρέπει να επιστρέψει ο καθένας μας για να βρεθεί μέσα σε καθάριους χώρους της ευτυχίας και αρμονίας. Μέσα σε μια εποχή εγωιστική και ατομική που ζούμε, δε βλέπει να υπάρχει αγάπη, συμπόνια αλληλεγγύη. Αυτό διότι όπου και να βρεθούμε ακούμε μονάχα τις λέξεις χρήμα και επιτυχία. Λέξεις που όπως πιστεύει και συχνά λεει, δεν απέχουν πολύ από τη λέξη ηλιθιότητα.

Πιστεύει πως ο κάθε ποιητής/ποιήτρια όταν γράφει, σφυρηλατεί μια δική του καινούρια λέξη, χτίζει μια δική του καινούρια φράση, δίνοντας αυτό που τον προβληματίζει, τον φοβίζει, τον ευχαριστεί. Κάνοντας αυτό, ο άνθρωπος αντιδρά σαν ποιητής και είναι ποιητής εκείνες τις στιγμές. Αυτές οι όχι καθημερινές λέξεις – τα όμορφα λόγια – όπως λέει, αποτελούν τα ποιητικά άπαντα κάθε ανθρώπου.

Για το Θύμιο, ποιητές είναι εκείνοι που (η συγγραφή ποιημάτων είναι τάση ζωής) μπορούν να θεωρηθούν οι άνθρωποι που πιστεύουν πως κατά τη διάρκεια της ζωής τους δημιούργησαν πολύ, πολύ περισσότερα όμορφα λόγια από τους άλλους. Αυτά τα όμορφα λόγια τα αγαπάνε, τα επαναλαμβάνουν και τα θυμούνται για πολύ καιρό. Πολλές φορές βλέπουμε πως αν και ο ποιητής έχει φύγει από τη ζωή, από κοντά μας, τα όμορφα λόγια που έγραψε τα επαναλαμβάνουμε και τα τραγουδάμε.

Απέραντος ο πλούτος της ομορφιάς του λόγου, και κανείς άλλος εκτός από τον αναγνώστη δεν μπορεί να κρίνει την κάθε δουλειά του λογοτέχνη.

Εκτός από τα λογοτεχνικά του ενδιαφέροντα, ο Θύμιος ανέπτυξε τις δραστηριότητές του στην διδασκαλία των ελληνικών σε απογευματινά σχολεία για αρκετά χρόνια, καθώς επίσης υπήρξε και συνεχίζει να υπηρετεί διάφορα Διοικητικά Συμβούλια με κυριότερη τη συμμετοχή του σαν Πρόεδρος επί μια οκταετία στην Κοινότητα Thomastown Lalor Epping.

Βιβλία που έχει εκδώσει:

Απουσίες, ποίηση, Ελλάδα 1967

Τέφρες και Οδύνες, διηγήματα, Ελλάδα 1968

Φωνές, ποίηση, Ελλάδα 1994

Ανθολογίες όπου συμμετείχε:

Ανθολογία Ελλήνων Μελβούρνης, Elikia Books, Μελβούρνη 1984

Σύγχρονη Ανθολογία Ποίησης 1977-1997, Αθήνα 1997

Ελληνική Ποίηση στην Αυστραλία, Υδροχόος, Μελβούρνη 1998

 Επίσης ποιήματά του και διηγήματα έχουν δημοσιευτεί σε όλα τα ελληνοαυστραλιανά περιοδικά και εφημερίδες, καθώς και στα λογοτεχνικά περιοδικά της Ελλάδας «Πολύπτυχο», «Αριάδνη», «Σκέψη», «Αιολικά Γράμματα», «Συνάντηση» κλπ.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Τουρκικά, Σερβοκροάτικα, Αραβικά.

Τιμητικές Διακρίσεις:

Την πρώτη του διάκριση την πήρε σε ηλικία 16 χρονών σε Πανελλήνιο μαθητικό λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος που διοργάνωσε ο Δήμος Πειραιά το 1962 όπου πήρε το Α’ Βραβείο στην ποίηση. Έκτοτε ακολούθησαν άλλες 14 διακρίσεις από Ελλάδα, Αυστραλία, Γιουγκοσλαβία, Γερμανία. Συνολικά έλαβε 6 Α’ Βραβεία, 3 Β’ Βραβεία, 2 Γ’ Βραβεία και 3 Επαίνους.

Κριτικές:

Παν. Νασάκης: ( Απόσπασμα ομιλίας στη Στέγη Καλών Τεχνών και Γραμμάτων του Πειραιά, Οκτώβρης 1994) …

Στο βιβλίο αυτό ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος μπόρεσε να βάλει στη ζυγαριά στοιχεία και καταστάσεις προερχόμενα από διαφορετικές αιτίες και να τα ισοζυγιάσει.

Ο ποιητής με τα όσα προσωπικά βιώματα που πέρασε και περισσότερο με τα όσα είδε γύρω του, έγραψε το βιβλίο αυτό που είναι μια αληθινή δυνατή φωνή διαμαρτυρίας και συμπόνιας για τον άνθρωπο. Μέσα στα περισσότερα ποιήματά του, μας δείχνει τον ξεπεσμό του ανθρώπου. Μας δίνει τα προβλήματά του σημερινού ανθρώπου και την πάλη που κάνει για να επιβιώσει και μας δείχνει πως πατάει στέρεα στη σύγχρονη πραγματικότητα, στη ζωντανή πραγματικότητα της εποχής μας δίνοντας αγωνιώδη ερωτήματα. Οραματίζεται την απολύτρωση όλης της ανθρωπότητας. Μιας ανθρωπότητας λεύτερης και ενωμένης…

Οι «Φωνές» είναι οπωσδήποτε έργο χρόνου. Ξεχωρίζει και στέκεται γερό, συμπαγές και καλοδεμένο. Είναι σαν ένας αρχαίος ναός που συγκεντρώνει ευρύτερο νόημα και σημασία… Οι «Φωνές» είναι στην πραγματικότητα ένας αγώνας, μια προσπάθεια με έννοιες βαθιές πανανθρώπινες στον αγώνα του καλού με το κακό, το άσχημο, την αδικία… Το ποίημα «Πεθυμιά» είναι πάντα επίκαιρο όπως επίκαιρα είναι και τα ποιήματα: «Θα ήθελα να μιλήσω», «Πού πάμε», «Σκέφτομαι» κλπ. γιατί πάντα επίκαιρη θα είναι η πάλη του απλού, του αδύνατου ανθρώπου για δικαιοσύνη και για κάπως καλύτερη ζωή.

Στην ποίηση του Θύμιου ο στίχος είναι απλός, λιτός, ευκολονόητος, όψη άφοβη, λεύτερη που εκφράζει τα αισθήματα του απλού λαού, τη δυσαρέσκεια, τη διαμαρτυρία του και τη διάθεση για κοινωνική και πολιτική αλλαγή… Ο ποιητής στο σύνολο των ποιημάτων του συγκεκριμενοποιεί την αγάπη ή την οργή, την πραότητα, ή την ειρωνεία, την αποδοχή ή το σαρκασμό, την ελεύθερη σκέψη ή το στοχασμό. Εκφράζει σύμβολα και καταβολές, αξίες και θεσμούς, αγωνίες. Όλα αυτά είναι πάντα μια ανεκτίμητη προσφορά. Επίσης ο ποιητής σε μερικά ποιήματα αναπολεί τα παλιά όμορφα χρόνια και ξαναζεί με μια όμορφη θλίψη. Αγαπά την πατρίδα του και τραγουδά τους καημούς της ξενιτιάς…

Σίγουρα οι «Φωνές» του Θύμιου έχουν τη δική τους συμβολή, τη δική τους ποιητική παρουσία. Ο ποιητής έχει το δικό του ποιητικό λόγο και το λόγο του απανταχού ελληνισμού της διασποράς και της γενέτειρας…

Χρήστος Γιαννικόπουλος, λογοτέχνης, (εφ. «Νέος Κόσμος» Μάης 1994)

… Μέσα στο βιβλίο του Θύμιου Χαραλαμπόπουλου «Φωνές» ακούγονται φωνές του μόχθου, της αντρειοσύνης, του στεναγμού, της ελπίδας, της απελπισίας, της ειρήνης, της δικαιοσύνης. Φωνές που ακούγονται με θυμό, οργή και πολύ περισσότερο φωνές της αλήθειας.

Με νοσταλγικές φωνές θρηνεί στα ποιήματά του εκείνα που όλοι οι μετανάστες αφήσαμε φεύγοντας απ’ την πατρίδα μας. Ονειρεύεται, ποθεί ειρήνη. Θέλει έναν κόσμο καινούριο. Ελπίζει νουθετώντας τη νέα γενιά με τις «Διαθήκες» του…

Οι «Φωνές» του ποιητή είναι ένας απέραντος, απίθανος χώρος σκέψεων που συναντώνται, συγκρούονται, συμφωνούν, αγανακτούν ομαδικά, μεμονωμένα…

Όποιος ανοίξει το βιβλίο «Φωνές» ας μη βιαστεί ποτέ να το τελειώσει. Γιατί κάθε στίχος «είναι και μια μέρα που αρνείται να πεθάνει».

Άνρυ Όφρερ, Ελβετίδα ελληνιστής, λογοτέχνης, (Βρυξέλλες 1996).

… Με σπάνια πνευματική διαύγεια και μια καθαρή συναίσθηση της αποστολής του σύγχρονου ποιητή, ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος, προβάλλει τις «Φωνές» του, σαν σύμβολο εκείνων που μέσα σ’ έναν κόσμο χωρίς καρδιά και οίκτο, δυναστεμένο απ’ τις δυνάμεις του κακού και της καταστροφής, πιστεύουν ακόμα στην αγάπη και την ανθρωπιά…

Οι «Φωνές» στέκονται με αξιώσεις διακριτικής θέσης στη Γραμματεία των Νεοελληνικών Γραμμάτων.

Δ. Στρατόπουλος, εφ. «Κυπαρισσία», (Ιανουάριος 1995).

Ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος είναι ποιητής με αξιόλογη επίδοση. Οι στίχοι του αρμονικοί, ελεύθεροι, διαποτίζονται από το άγχος του σημερινού ανθρώπου γύρω στα σύγχρονα προβλήματά του.

Ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος κατάφερε να μας δώσει την τραγική πορεία της ανθρωπότητας. Εκεί που μας οδηγεί η θεληματική μας άγνοια και η άρνηση του πνεύματος. Τα περισσότερα ποιήματα έχουν στιβαρό στίχο και μας ξυπνάει απ’ τον πνευματικό λήθαργο. Ποιήματα με ωριμότητα που αρκετά είναι από τα καλύτερα επιτεύγματα της νεώτερής μας, της μοντέρνας ποίησης.

Μέσα σε μια πλούσια όσο και γνήσια διακόσμηση δίνεται το άγχος των καιρών μας, ο πόνος και η οδύνη των ημερών, μαζί μ’ ένα μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας.

Γιώργος Αρβανίτης, Λυκειάρχης, 15ο Α Πειραιώς.

Οι «Φωνές» του Θύμιου Χαραλαμπόπουλου είναι μια ποίηση φλογερή, μελαγχολική, τρυφερή, πικρή, οργισμένη με πλούσια αισθήματα υψηλής έξαρσης, ντυμένης το βελούδινο ντύμα μιας γλυκύτατης μουσικής. Είναι ένα τραγούδι με απλότητα, ειλικρίνεια, με πολύ ουσιαστικό νόημα και με πραγματοποιημένες αισθητικές αξιώσεις…

Νιώθουμε μέσα απ’ την προσεχτικά γεροδεμένη ελεύθερη στιχουργία, να πάλει η καρδιά ενός ανθρώπου που αγωνιά για την πορεία και την κατάντια, για τη μοίρα των σύγχρονων ομοτύχων του. Οι «Φωνές» πρέπει να διαβαστούν προσεχτικά. Συγκινούν και προβληματίζουν βαθύτατα.

Παν. Σουβατζής, εφ. «Έθνος» (1995).

Άλλη μια κραυγή αγωνίας για τον άνθρωπο. Κραυγή δικαιοσύνης για κάθε γωνιά της γης έρχεται να προστεθεί με το βιβλίο του Θύμιου Χαραλαμπόπουλου. Κραυγή ανθρώπου που ζει το σύγχρονο δράμα της ανθρώπινης αβεβαιότητας και της προσωπικής μόνωσης.

Σπύρος Καρατζαφέρης, Ραδ. Σταθμός «Φλας» (Αθήνα 1996).

… Τα περισσότερα ποιήματα γραμμένα, σ’ ελεύθερο στίχο, τα χαρακτηρίζει μια ευχάριστη μουσικότητα και είναι πέρα ως πέρα νοητά. Δεν τους λείπουν ούτε ο λυρισμός ούτε ο φιλοσοφικός στοχασμός. Η τέχνη στο γράψιμο και η νοητή έκφρασή του μας προδίδουν πολλές αρετές.

Αγγελική Μπέτη, Ραδ. Σταθμός «Σύμπαν» (Σύδνεϋ 2000).

… Κάθε φωνή του Θύμιου Χαραλαμπόπουλου έχει μέσα της αμέτρητα μηνύματα. Κάθε φωνή ξεγυμνώνει την εποχή μας…

Μαν. Λαρκάκης, Κοινωνιολόγος, φιλόσοφος και ποιητής, εφ. «Έκφραση» (1994).

… Οι βαθιές συλλήψεις εννοιών, οι ρωμαλέοι γεμάτοι ομορφιά στίχοι του, η δύναμη της σκέψης και οι εμπνεύσεις του, ο φιλοσοφημένος λόγος του, η ευαίσθητη ποιητική ψυχή του, τα τρυφερά του αισθήματα και η αγάπη του για τον άνθρωπο, εκπέμπουν μηνύματα αποκαλυπτικά που κατακλύζουν την ίδια την ψυχή του ποιητή. Όλα αυτά μαζί πετυχαίνουν να μεταδίδουν ψηλά νοήματα, που συγκινούν και μπολιάζουν της ψυχή και το πνεύμα του αναγνώστη με διαχρονικές και πανανθρώπινες αξίες…

Προκαλούν εξάρσεις της ψυχής και ανάταση του πνεύματος. Και όλα τούτα πετυχαίνονται γιατί ο ίδιος ο ποιητής βιώνει εντός τους τις αξίες αυτές που πραγματεύεται με τον ποιητικό του λόγο.

Ο ποιητής μεταγγίζει στους άλλους τις αντίστοιχες αγέραστες αξίες και υψηλές ιδέες που δυστυχώς στην εποχή μας είναι αφυδατωμένες. Ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος είναι ένας αληθινός, γνήσιος, στοχαστής ποιητής.

Γιάννης Λιάσκος, ποιητής, εφ. «Έθνος» (Μελβούρνη 1995).

… Προβληματισμένο άτομο ο ίδιος, ζει και βιώνει καθημερινά το άγχος και την αγωνία του καιρού μας και αυτό φαίνεται αποτυπωμένο στο λόγο του.

Αγωνιστής της πένας ο Θύμιος Χαραλαμπόπουλος ανήκει στους στρατευμένους ιδεολόγους που αγωνίζονται για παγκόσμια ειρήνη και κοινωνική δικαιοσύνη. Μέσα από τους στίχους του επισημαίνει, καταγγέλει και ξεσκεπάζει την υποκρισία των ισχυρών, την ανθρώπινη ματαιοδοξία και μωρία…

Advertisements

2 thoughts on “Θύμιος Χαραλαμπόπουλος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s